Twee minuten vrede
4 mei legt stilte over het land,
een dunne deken van herinnering.
Twee minuten waarin alles even stilstaat,
alsof de tijd zelf zijn adem inhoudt.
We luisteren naar wat niet wordt gezegd,
naar stemmen die blijven fluisteren
in de ruimte tussen twee hartslagen.
In die stilte dragen we namen,
verhalen die niet verloren mogen gaan,
en de hoop dat wij het beter doen
dan de wereld die zij achterlieten.
Twee minuten, klein en toch zo zwaar.
En als de stilte weer oplost in geluid,
blijven wij geloven in vrede—
niet als wens, maar als opdracht.
